Σημερινό ανάγνωσμα από την Καινή διαθήκη Προς Ρωμαίους 2:1-24
Κατάκριση και Υποκρισία (1-4)!
Η ανθρώπινη υποκρισία είναι κάτι που ο Θεός απεχθάνεται. Κατάκριση σημαίνει περνάω κρίση ( δηλαδή καταδικάζω ). Η υποκρισία είναι αλληλένδετη με την κατάκριση γιατί ο άνθρωπος που εξασκεί κατάκριση το κάνει χωρίς συνείδηση της δικής του αμαρτίας. Ο υποκριτής άνθρωπος βλέπει το ξυλαράκι στο μάτι του συνανθρώπου του και παραβλέπει το δοκάρι μέσα στο δικό του μάτι. Πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να ακούει κανείς κάποιο άνθρωπο να καταφεύγει στην κατάκριση των άλλων με σκοπό να κρύψει τα δικά του σφάλματα και λάθη. Αυτό βλέπουμε να συμβαίνει συχνά αυτή την εποχή της οικονομικής κρίσης που πολλά οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα αποκαλύπτονται. Η δημόσια κατάκριση μεταξύ πολιτικών προσωπικοτήτων είναι συχνό φαινόμενο, υποκρισία που ο Θεός αλλά οι άνθρωποι που την αντιλαμβάνονται πραγματικά την απεχθάνονται.
Είναι αλήθεια πως ο Θεός καθώς κάνει υπομονή με κάθε ανθρώπινη αδυναμία ( αμαρτία ) υπομένει και για τον υποκριτή άνθρωπο (4). Το πρόβλημα όμως εδώ είναι ότι η περηφάνια του ανθρώπου που καταφεύγει στην κατάκριση τον κάνει σκληρόκαρδο και συνεπώς λιγότερο δεχτικό στην φωνή του Θεού για μετάνοια και επιστροφή. Ας μην καταφεύγουμε λοιπόν στην κατάκριση προσπαθώντας να υψώσουμε τον εαυτό μας στα μάτια των συνανθρώπων μας. Την αμαρτία πρέπει να είμαστε σε θέση να την αναγνωρίσουμε αλλά τον αμαρτωλό άνθρωπο χρειάζεται να τον βλέπουμε με συμπάθια και επιείκεια, όπως άλλωστε θέλουμε εμείς να μας βλέπει ο Θεός.
Ανθρώπινη υπεροψία μας κρατά μακριά από τον Θεό
Ο Θεός βλέπει τα έργα μας, ξέρει την καρδιά και τις σκέψεις μας. Αν με επιμονή και υπομονή διαλέγουμε την υπακοή στην συνείδηση που ο Θεός βάζει μέσα μας τότε πράττουμε το καλό και μπορούμε να ελπίζουμε στην δίκαιη μισθαποδοσία του Θεού. Αν όμως γεμάτοι με υπεροψία και κατάκριση βλέπουμε τους εαυτούς μας δίκαιους και υπεράνω των συνανθρώπων μας (υπεροψία) τότε δεν έχουμε ανάγκη τον Θεό και διαλέγουμε να ζήσουμε μακριά του ( κόλαση ). Ο άνθρωπος πολλές φορές δημιουργεί εικόνα για τον εαυτό του απ’ αυτά που οι άλλοι λένε και πιστεύουν γι’ αυτόν. Ο άνθρωπος τότε αποκτά την ψευδαίσθηση ότι επειδή είναι τακτικός στην εκκλησία της ενορίας του, επειδή κάνει ομιλίες ή επειδή ανήκει σε κάποια αδελφότητα αυτό τον κάνει πιο δίκαιο από τους συνανθρώπους του μπροστά στον Θεό ( υπεροψία). Με αυτή την σκέψη ο απόστολος Παύλος γράφει στους τότε χριστιανούς της Ρώμης τονίζοντας πως ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης ούτε περιορίζεται στην κρίση του από ανθρώπινους τίτλους και την ανθρώπινη δόξα. Οι τότε χριστιανοί ιουδαίοι προφανώς πίστευαν πως υπερείχαν απ’ αυτούς που προέρχονταν από τα υπόλοιπα έθνη (εθνικοί ) λόγο της καταγωγής και της ιστορίας τους ( υπεροψία). Άλλωστε ο Ιησούς Χριστός, ο σωτήρας του κόσμου ήταν Ιουδαίος. Στο χωρίο 11 ο απόστολος Παύλος καταδικάζει αυτή την σκέψη ανακηρύττοντας ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης αλλά βλέπει την καρδιά κάθε ανθρώπου και κατ’ επέκταση την ζωή της πίστης και της αγάπης του όταν τον κρίνει. Αυτό που περιμένει από κάθε πιστό είναι να αναγνωρίσει την αμαρτία και με μετάνοια να δηλώσει την ανάγκη του για την σωτηρία που προσφέρει ο Θεός. Αναγνωρίζοντας τότε την σωτηρία που του χάρισε ο Θεός ενώ δεν το άξιζε είναι σε θέση να δει τον συνάνθρωπο του με επιείκεια και όχι κατάκριση.
