Σημερινή περικοπή: Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο 11:1-29 ( Σχόλια με μπλε γραμματοσειρά)

Η Κυριακή των βαίων | Ο Χριστός πλησιάζει στα Ιεροσόλυμα

1 Και όταν πλησίαζαν στα Ιεροσόλυμα, στη Βηθφαγή και στη Βηθανία, προς το Όρος των Ελαιών, αποστέλλει δύο από τους μαθητές του Ματθ. 21:1; Λουκ. 19:29; 2 και τους λέει: «Πηγαίνετε στο χωριό που είναι απέναντί σας, και ευθύς μπαίνοντας σ’ αυτό θα βρείτε ένα πουλάρι δεμένο πάνω στο οποίο κανείς ακόμα από τους ανθρώπους δεν κάθισε. Λύστε το και φέρτε το. 3 Και αν κάποιος σας πει: “Γιατί κάνετε αυτό”; Πέστε: “Ο Κύριος έχει ανάγκη αυτό”, και ευθύς θα το αποστείλει πάλι εδώ».
 4 Και έφυγαν και βρήκαν ένα πουλάρι δεμένο κοντά σε μια θύρα έξω στο σταυροδρόμι και το λύνουν. 5 Και μερικοί από αυτούς που είχαν σταθεί εκεί, τους έλεγαν: «Τι κάνετε, που λύνετε το πουλάρι;» 6 Εκείνοι τους απάντησαν καθώς είπε ο Ιησούς, και τους άφησαν.
 7 Και φέρνουν το πουλάρι προς τον Ιησού και βάζουν πάνω του τα ρούχα τους και εκείνος κάθισε πάνω του. 2Βασ. 9:13; Ιωάν. 12:14; 8 Και πολλοί τα ρούχα τους έστρωσαν στην οδό, και άλλοι στοίβες κλαδιών με φύλλα, αφού τα έκοψαν από τους αγρούς. 9 Και αυτοί που προπορεύονταν και εκείνοι που ακολουθούσαν φώναζαν: «Ωσαννά. Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του ΚΥΡΙΟΥ. Ψαλ. 118:26; 10 Ευλογημένη η ερχόμενη βασιλεία του πατέρα μας Δαβίδ. Ωσαννά στους ύψιστους ουρανούς».

Η Κυριακή των βαίων | Ο Χριστός πάνω σε γαιδουράκι

Κάποιες φορές ο τρόπος που προμηθεύει ο Θεός για τα απαιτούμενα είναι ανθρωπίνως ανορθόδοξος. Κάποιος άνθρωπος σε ένα χωριό μεγάλωνε το γαιδουράκι  που ακόμη δεν το είχε ποτέ καβαλήσει χωρίς να γνωρίζει πως αυτό  μια μέρα θα κουβαλούσε τον Ιησού Χριστό στην θριαμβευτική του είσοδο στα Ιεροσόλυμα ( Κυριακή των βαίων). Ο ιδιοκτήτης παραμένει άγνωστος αλλά όπως φαίνεται ο Ιησούς γνώριζε την καρδιά του, μια καρδιά που ήξερε να δίνει απλόχερα για τον Θεό χωρίς να ζητά πολλές εξηγήσεις. Που να φανταζόταν ο φτωχός αυτός άνθρωπος πως αυτή η πράξη αγάπης του θα καταγραφόταν μέσα στους αιώνες και ότι θα γινόταν παράδειγμα προς μίμηση σε αναρίθμητους πιστούς.

Ας μην κατακρατάμε αυτό που ο Θεός ζητά από μας σήμερα. Αν απλόχερα δίνουμε όπως απλόχερα έχουμε λάβει από τον Θεό, αν δίνουμε με την οδηγία του Αγίου Πνεύματος χωρίς να επιμένουμε για αποδείξεις και εξηγήσεις τότε η ευλογία του Θεού στην ζωή μας και στην ζωή των συνανθρώπων μας θα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη της προσφοράς μας. Τι είναι αυτό που ο Θεός ζητά από σένα σήμερα; Μην διστάσεις ούτε στιγμή να το αφήσεις στα χέρια του γιατί αυτός μπορεί να το μετατρέψει σε κάτι πολύ πιο σημαντικό και σπουδαίο από αυτό που αξίζει για σένα.

 11 Και εισήλθε στα Ιεροσόλυμα στο ναό και, αφού κοίταξε τριγύρω όλα, επειδή ήδη είχε γίνει βράδυ, εξήλθε στη Βηθανία μαζί με τους δώδεκα. Ματθ. 21:12; Ματθ. 21:14; Λουκ. 19:45; Ιωάν. 2:14;  12 Και την επόμενη ημέρα, αφού εξήλθαν αυτοί από τη Βηθανία, πείνασε. Ματθ. 21:18; 13 Και όταν είδε μια συκιά από μακριά που είχε φύλλα, ήρθε κοντά της μήπως κάτι βρει σ’ αυτήν, αλλά όταν ήρθε σ’ αυτήν, τίποτα δε βρήκε παρά μόνο φύλλα. Γιατί δεν ήταν ο καιρός των σύκων. 14 Και απευθύνθηκε σ’ αυτήν και της είπε: «Ποτέ πια στον αιώνα από εσένα κανείς να μη φάει καρπό». Και άκουγαν οι μαθητές του.

Πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή

Ο Ιησούς ψάχνει να βρει κάτι που να φανερώνει σημάδια καρπού ( έστω και πρώιμου) στην συκιά στης ιστορίας μας. Ο καρπός στην ζωή του πιστού είναι απόδειξη της πίστης του στον Θεό. Είναι αλήθεια πως κάποιοι άνθρωποι μπορεί να δείχνουν καρπό ( με λανθασμένα κίνητρά ) χωρίς αγάπη, κανείς όμως δεν μπορεί να έχει αγάπη και αληθινή πίστη χωρίς καρπό ( πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή). Ο Λόγος φαινομενικά του Χριστού στην συκιά δεν πιάνει τόπο αλλά όταν την άλλη μέρα ξανά πέρασαν από τον ίδιο τόπο η συκιά είχε ξεραθεί. Πρέπει  να έχουμε πίστη στον λόγο του Θεού ακόμα και όταν φαινομενικά δεν φαίνεται να πιάνει τόπο. Από την στιγμή που είπε τον λόγο ο Ιησούς οι ρίζες του δέντρου σταμάτησαν να του δίνουν ζωή όμως αυτό φάνηκε αφού είχε περάσει κάποιος χρόνος. Πολλές φορές έτσι γίνεται κα με τις απαντήσεις του Θεού στις προσευχές μας. Πρέπει να έχουμε πεποίθηση στον λόγο του ακόμα και όταν πρέπει να περιμένουμε τον χρόνο του Θεού .

 15 Και έρχονται στα Ιεροσόλυμα. Και αφού εισήλθε στο ναό, άρχισε να βγάζει εκείνους που πουλούσαν και εκείνους που αγόραζαν μέσα στο ναό, και τα τραπέζια των αργυραμοιβών και τα καθίσματα αυτών που πουλούσαν τα περιστέρια τα αναποδογύρισε, Ματθ. 21:12; Λουκ. 19:45; Ιωάν. 2:14; 16 και δεν άφηνε να μεταφέρει κανείς σκεύος διαμέσου του ναού. 17 Και δίδασκε και τους έλεγε: «Δεν είναι γραμμένο ότι ο οίκος μου θα κληθεί οίκος προσευχής για όλα τα έθνη; Εσείς όμως τον έχετε κάνει σπήλαιο ληστών». 1Βασ. 8:29; Ησ. 56:7; Ιερ. 7:11; Ματθ. 21:13; Λουκ. 19:46; 18 Και το άκουσαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς και ζητούσαν πώς να τον σκοτώσουν. Γιατί τον φοβούνταν, επειδή όλο το πλήθος έμενε έκπληκτο από τη διδαχή του. Ιωάν. 7:19; 19 Και όταν έγινε βράδυ, έβγαιναν έξω από την πόλη.

 20 Και καθώς περνούσαν πρωί εκεί κοντά, είδαν τη συκιά ξεραμένη από τις ρίζες. 21 Και θυμήθηκε ο Πέτρος και του λέει: «Ραβί, δες, η συκιά που καταράστηκες έχει ξεραθεί».
 22 Και αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους λέει: «Έχετε πίστη Θεού. 23 Αλήθεια σας λέω ότι όποιος πει στο όρος τούτο: “Σήκω και πέσε στη θάλασσα”, και δεν αμφιβάλει μέσα στην καρδιά του, αλλά πιστεύει ότι αυτό που λαλεί γίνεται, θα του γίνει. Ματθ. 17:20; Ματθ. 21:21; Λουκ. 17:6; 24 Γι’ αυτό σας λέω, όλα όσα προσεύχεστε και ζητάτε, πιστεύετε ότι τα λάβατε, και θα σας γίνουν. Ιερ. 29:12; Ματθ. 7:7; Λουκ. 11:9; Ιωάν. 14:13; Ιωάν. 15:17; Ιωάν. 16:24; Ιακ. 1:5-6; 1Ιωάν. 3:22; 1Ιωάν. 5:14; 25 Και όταν στέκεστε προσευχόμενοι, ας αφήνετε αν κάτι έχετε εναντίον κάποιου, για να αφήσει σ’ εσάς και ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς τα δικά σας παραπτώματα. Ματθ. 6:14; Κολ. 3:13; 26 [Αν όμως εσείς δεν αφήνετε, ούτε ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς θα αφήσει τα δικά σας παραπτώματα]». Ματθ. 18:35;

Όταν φέρνουμε με προσευχή τα αιτήματα μας στον Θεό ας μην ξεχνάμε την καλοσύνη και την αγάπη του σε μας. Αυτός που δεν αμφιβάλλει στην καρδιά του μπορεί να περιμένει αγαθές δόσεις από τον καλό επουράνιο πατέρα. Αν όμως περιμένουμε με πίστη να λαμβάνουμε από τον Θεό πρέπει με την ίδια πίστη να δίνουμε στους άλλους που έχουν ανάγκη. Αν για παράδειγμα ζητάμε συγχώρεση ( κάτι που όλοι χρειαζόμαστε) πρέπει και εμείς χωρίς δεύτερη σκέψη να συγχωράμε αυτούς που μας έφταιξαν.