Σημερινή περικοπή:  Κατά Μάρκον ευαγγέλιο 6:1-29 (Σχόλια με μπλε γραμματοσειρά)

1 Και εξήλθε από εκεί και έρχεται στην πατρίδα του, και τον ακολουθούν οι μαθητές του. Ματθ. 13:53; Λουκ. 4:16; 2 Και όταν ήρθε το Σάββατο, άρχισε να διδάσκει στη συναγωγή. Και πολλοί, καθώς άκουγαν, εκπλήσσονταν και έλεγαν: «Από πού έρχονται σε τούτον αυτά, και τι σοφία είναι αυτή που δόθηκε σε τούτον, και από πού έρχονται οι δυνάμεις τέτοιου είδους που γίνονται με τα χέρια του; 3 Δεν είναι αυτός ο ξυλουργός, ο γιος της Μαρίας και ο αδελφός του Ιακώβου και του Ιωσή και του Ιούδα και του Σίμωνα; Και δεν είναι οι αδελφές του εδώ κοντά μας;» Και σκανδαλίζονταν σ’ αυτόν. Ιωάν. 6:42;
 4 Και τους έλεγε ο Ιησούς: «Δεν υπάρχει προφήτης ατίμητος παρά μόνο στην πατρίδα του και στους συγγενείς του και στην οικία του». Ματθ. 13:57; Λουκ. 4:24; Ιωάν. 4:44; 5 Και δεν μπορούσε εκεί να κάνει καμιά θαυματουργική δύναμη παρά μόνο επέθεσε τα χέρια σε λίγους αρρώστους και τους θεράπευσε. Ματθ. 13:58; 6 Και θαύμαζε για την απιστία τους. Και περιερχόταν γύρω τα χωριά διδάσκοντας. Ματθ. 9:35; Λουκ. 13:22;

Η Ιεραποστολή του Χριστού στην πατρίδα του

(1-6) Ξαφνικά κάποιος ασήμαντος για τα ανθρώπινα δεδομένα αναδεικνύεται αξιοθαύμαστος και σημαντικός. Αυτοί που θα έπρεπε να χαρούν πρώτοι γι’ αυτή την επιτυχία είναι οι συντοπίτες και οι συγγενείς του. Δυστυχώς όμως όπως και στην περίπτωση του Ιησού η ζήλεια των ανθρώπων πολλές φορές υπερνικά ακόμη και αυτή την κοινή λογική. Έβλεπαν μπροστά τους ένα άνθρωπο που κήρυττε με εξουσία, έδινε με αξιοθαύμαστο τρόπο λόγια ζωής στους ανθρώπους, έκανε θαύματα και έλεος σε όλους όσους κατάφευγαν κοντά του- Αλλοίμονο όμως! Το μόνο που είχαν να δώσουν για τον δικό τους άνθρωπο ήταν περιφρόνηση και προσβολές. Η ζήλεια αυτών των ανθρώπων γίνεται αφορμή να ζημιωθούν απ’ αυτά που είχε σκοπό ο Θεός να τους χαρίσει. Ο Ιησούς συνεχίζει ανεπηρέαστος την ιεραποστολή που του χάρισε ο πατέρας Θεός χωρίς να αφήνει τα κτυπήματα συγγενών και φίλων να τον απογοητεύσουν ή να τον αποθαρρύνουν.

7 Και προσκαλεί τους δώδεκα και άρχισε να τους αποστέλλει δύο-δύο, και τους έδινε εξουσία στα πνεύματα τα ακάθαρτα Ματθ. 10:1; Λουκ. 6:13; Λουκ. 9:1; 8 και τους παράγγειλε να μην παίρνουν τίποτα στο δρόμο παρά μόνο ραβδί, μήτε άρτο, μήτε σακίδιο, μήτε χαλκό στη ζώνη, 9 «αλλά να έχετε δεμένα κάτω από τα πόδια σας σανδάλια και να μην ντυθείτε δύο πουκάμισα». Πράξ. 12:8;
 10 Και τους έλεγε: «Όπου εισέλθετε σε οικία, εκεί μένετε, ωσότου εξέλθετε για να φύγετε από εκεί. 11 Και όποιος τόπος δε σας δεχτεί μήτε σας ακούσουν, όταν βγαίνετε από εκεί, τινάξτε μακριά το χώμα που είναι κάτω από τα πόδια σας ως μαρτυρία σ’ αυτούς». Ματθ. 10:14; Ματθ. 10:15; Λουκ. 9:5; Λουκ. 10:12; Πράξ. 13:51; Πράξ. 18:6;
 12 Και εκείνοι, όταν εξήλθαν, κήρυξαν να μετανοούν, 13 και έβγαζαν πολλά δαιμόνια, και άλειφαν με λάδι πολλούς αρρώστους και τους θεράπευαν. Ιακ. 5:14;

Ιεραποστολή | Ο σκοπός που χαρίζει ο Θεός στους πιστού

 (6-12) Οι γνήσιοι μαθητές του Χριστού είναι μαθητές με σκοπό ( ιεραποστολή). Θα έρθει η ώρα που ο Θεός θα τους δώσει την δική τους προσωπική ιεραποστολή. Ο Ιησούς τους στέλνει μαζί τονίζοντας την αλληλεξάρτηση τους στο έργο παρόλο που το κάλεσμα τους είναι και προσωπικό. Και πάλι βλέπουμε τον Ιησού να τονίζει πως το μήνυμα των καλών νέων πρέπει να δίνεται υπερήφανα – όποιος το απορρίπτει δεν είναι άξιος για παρακάλια και ατέλειωτες συζητήσεις! Η ιεραποστολή του Χριστού πολλές φορές προϋποθέτει υλικές και άλλες θυσίες – Ας είμαστε λοιπόν σε ετοιμότητα ώστε τίποτα να μην σταθεί εμπόδιο στα καλά έργα που ο Θεός προετοίμασε  για μας. Η ιεραποστολή μας δεν είναι κάποιο χατίρι που κάνουμε προς τον Θεό αλλά χάρη δικιά του στην ζωή μας αξιώνοντας μας να γίνουμε εργάτες στην βασιλεία του.

14 Και άκουσε ο βασιλιάς Ηρώδης, γιατί έγινε φανερό το όνομά του. Και έλεγαν ότι ο Ιωάννης που βαφτίζει έχει εγερθεί από τους νεκρούς και γι’ αυτό ενεργούν οι θαυματουργικές δυνάμεις μέσω αυτού. Ματθ. 14:1; Λουκ. 9:7; 15 Άλλοι όμως έλεγαν ότι είναι ο Ηλίας. Και άλλοι έλεγαν ότι είναι προφήτης όπως ένας από τους προφήτες. 16 Όταν το άκουσε λοιπόν ο Ηρώδης έλεγε: «Αυτός που εγώ αποκεφάλισα, ο Ιωάννης, αυτός εγέρθηκε».
 17 Γιατί ο ίδιος ο Ηρώδης, αφού απέστειλε στρατιώτες, κράτησε τον Ιωάννη και τον έδεσε μέσα στη φυλακή εξαιτίας της Ηρωδιάδας, της γυναίκας του Φιλίππου του αδελφού του, επειδή την νυμφεύτηκε. Ματθ. 14:3; Λουκ. 3:19; Λουκ. 9:9; 18 Γιατί έλεγε ο Ιωάννης στον Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου». Λευ. 18:16; Λευ. 20:21; 19 Και η Ηρωδιάδα το κρατούσε μέσα τηςεναντίον του και ήθελε να τον σκοτώσει, αλλά δεν μπορούσε. 20 Γιατί ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, επειδή ήξερε πως αυτός είναι άντρας δίκαιος και άγιος, και τον συντηρούσε· και όταν κάποτε τον άκουσε, απορούσε πολύ, αλλά τον άκουγε ευχάριστα. Ματθ. 14:5; Ματθ. 21:26; 21 Και ήρθε η κατάλληλη ημέρα για την Ηρωδιάδα όταν ο Ηρώδης στα γενέθλιά του έκανε δείπνο στους μεγιστάνες του και στους χιλίαρχους και στους πρώτους της Γαλιλαίας. Γέν. 40:20; Ματθ. 14:6; 22 Και αφού εισήλθε η θυγατέρα αυτής της Ηρωδιάδας και χόρεψε, άρεσε στον Ηρώδη και σ’ αυτούς που κάθονταν μαζί, για να φάνε. Είπε τότε ο βασιλιάς στο κορίτσι: «Ζήτησέ μου ό,τι κι αν θέλεις και θα σου το δώσω». 23 Και της ορκίστηκε πολλά: «Ό,τι κι αν μου ζητήσεις θα σου το δώσω, έως το μισό του βασιλείου μου». Κρ. 11:30; 24 Και αυτή εξήλθε και είπε στη μητέρα της: «Τι να ζητήσω;» Εκείνη απάντησε: «Το κεφάλι του Ιωάννη που βαφτίζει». 25 Και το κορίτσι εισήλθε ευθύς βιαστικά προς το βασιλιά και ζήτησε λέγοντας: «Θέλω τώρα αμέσως να μου δώσεις πάνω σε ένα πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή». 26 Και παρόλο που έγινε περίλυπος ο βασιλιάς, εξαιτίας των όρκων και εξαιτίας των ξαπλωμένων για να φάνε, δε θέλησε να αθετήσει το λόγο του σ’ αυτήν. 27 Και ευθύς απέστειλε ο βασιλιάς ένα δήμιο και διέταξε να φέρουν το κεφάλι του. Και εκείνος πήγε και τον αποκεφάλισε μέσα στη φυλακή Ματθ. 14:10; 28 και έφερε το κεφάλι του πάνω σε ένα πιάτο και το έδωσε στο κορίτσι, και το κορίτσι το έδωσε στη μητέρα της. 29 Και όταν το άκουσαν οι μαθητές του, ήρθαν και σήκωσαν το πτώμα του και το έθεσαν σ’ ένα μνήμα.

Αναβολή | Η αναβολή μπορεί να καταντήσει χειρότερη της άρνησης

(14-26) Είναι αλήθεια τραγικό ο άνθρωπος να αναγνωρίζει την αλήθεια αλλά να μην της επιτρέπει να τον αλλάξει ( αναβολή της πράξης για αργότερα). Η αλήθεια στην ζωή μας πρέπει να είναι φως που λάμπει μέσα στην ψυχή μας και φανερώνει προς μετάνοια όλη την σκοτεινιά που αφήσαμε να δημιουργηθεί με την αμαρτία. Αν για να κάνουμε αυτό που θέλουμε αγνοούμε την αλήθεια, έστω και αν την σεβόμαστε και μας αρέσει να την ακούμε, τα αποτελέσματα θα είναι ολέθρια στην ζωή μας. Συνήθως ο κυριότερος εχθρός του ανθρώπου σ’ αυτή την περίπτωση είναι η αναβολή. ‘Καλά όλα αυτά που ακούω αλλά καλύτερη η γλυκύτητα της πρόσκαιρης αμαρτίας που απολαμβάνω ‘ σκέφτεται ασυνείδητα ο Ηρώδης. Αναβάλλει την μετάνοια της ψυχής του πέφτοντας όλο και πιο βαθιά στο βούρκο της αμαρτίας ώσπου στο τέλος αναγκάζεται να δολοφονήσει την φωνή της αλήθειας στην ζωή του ( τον Ιωάννη τον βαπτιστή) πράγμα που τον οδηγεί στην παράνοια των τύψεων και των ενοχών. Προσοχή λοιπόν η αναβολή μπορεί να καταντήσει χειρότερη της άρνησης!