Πράξεις 4:1-37, 06/06/2013

Σημερινή περικοπή: Πράξεις 4:1-37 ( Σχόλια με μπλε γραμματοσειρά)

Πράξεις 4

1 Ενώ λοιπόν αυτοί μιλούσαν προς το λαό, ήρθαν ξαφνικά προς αυτούς οι ιερείς και ο στρατηγός του ναού και οι Σαδδουκαίοι,

2 αγανακτισμένοι γιατί δίδασκαν το λαό και ανάγγελλαν στο πρόσωπο του Ιησού την ανάσταση από τους νεκρούς.

3 Και έβαλαν πάνω τους τα χέρια και τους έθεσαν σε φυλακή για επιτήρηση μέχρι την αυριανή ημέρα· γιατί ήταν ήδη εσπέρα.

4 Πολλοί όμως από εκείνους που άκουσαν το λόγο πίστεψαν και έγινε ο αριθμός των αντρών περίπου πέντε χιλιάδες.

5 Συνέβηκε λοιπόν την αυριανή ημέρα να συναχτούν οι άρχοντές τους και οι πρεσβύτεροι και οι γραμματείς στην Ιερουσαλήμ,

6 και ο Άννας ο αρχιερέας και ο Καϊάφας και ο Ιωάννης και ο Αλέξανδρος και όσοι ήταν από γένος αρχιερατικό

7 και, αφού τους έστησαν στο μέσο, ζητούσαν να μάθουν: «Με ποια δύναμη ή με ποιο όνομα κάνατε αυτό εσείς;» Έξ. 2:14; Ματθ. 21:23; Πράξ. 7:27;

8 Τότε ο Πέτρος γέμισε Πνεύμα Άγιο και είπε προς αυτούς: «Άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι,

9 αν εμείς σήμερα ανακρινόμαστε για ευεργεσία σε άνθρωπο ασθενή, με ποιον αυτός έχει σωθεί,

10 γνωστό ας είναι σε όλους εσάς και σε όλο το λαό Ισραήλ ότι μέσω του ονόματος του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου που εσείς σταυρώσατε, τον οποίο ο Θεός έγειρε από τους νεκρούς, μέσω τούτου αυτός έχει σταθεί μπροστά σας υγιής.

11 Αυτός είναι ο λίθος που εξουθενώθηκε από εσάς τους οικοδόμους, ο οποίος έγινε ακρογωνιαίος λίθος. Ψαλ. 118:22; Ησ. 28:16; Ματθ. 21:42; Μάρκ. 12:10; Λουκ. 20:17; Ρωμ. 9:33; 1Πέτ. 2:7;

12 Και δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο η σωτηρία, γιατί ούτε υπάρχει άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό, που να έχει δοθεί στους ανθρώπους, με το οποίο πρέπει εμείς να σωθούμε». Ματθ. 1:21; Πράξ. 10:43; 1Τιμ. 2:5;

13 Βλέποντας, λοιπόν, την παρρησία του Πέτρου και του Ιωάννη και, επειδή κατάλαβαν ότι είναι άνθρωποι αγράμματοι και αμόρφωτοι, θαύμαζαν και τους αναγνώριζαν ότι ήταν μαζί με τον Ιησού

14 και, επειδή έβλεπαν τον άνθρωπο μαζί τους να έχει σταθεί, τον θεραπευμένο, δεν είχαν τίποτα να αντείπουν.

15 Τους διέταξαν τότε να αποχωρήσουν έξω από το συνέδριο και έκαναν συμβούλιο μεταξύ τους,

16 λέγοντας: «Τι να κάνουμε στους ανθρώπους αυτούς; Γιατί, βέβαια, ότι έχει γίνει γνωστό θαυματουργικό σημείο μέσω αυτών είναι φανερό σε όλους εκείνους που κατοικούν στην Ιερουσαλήμ και δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Ιωάν. 11:47;

17 Αλλά για να μη διαφημιστεί περισσότερο στο λαό, ας τους απειλήσουμε, ώστε να μη μιλούν πια για το όνομα αυτό σε κανέναν από τους ανθρώπους».

18 Και αφού τους κάλεσαν, τους παράγγειλαν να μη μιλούν καθόλου μήτε να διδάσκουν στο όνομα του Ιησού.

19 Τότε ο Πέτρος και ο Ιωάννης αποκρίθηκαν και είπαν προς αυτούς: «Αν είναι δίκαιο μπροστά στο Θεό εσάς να ακούμε μάλλον παρά το Θεό, κρίνετέ το. Πράξ. 5:29;

20 Γιατί δεν μπορούμε εμείς να μη μιλούμε γι’ αυτά που είδαμε και ακούσαμε».

21 Εκείνοι, αφού τους απείλησαν ακόμα, τους απέλυσαν, γιατί δεν έβρισκαν κανέναν τρόπο για το πώς να τους τιμωρήσουν, και αυτό εξαιτίας του λαού, επειδή όλοι δόξαζαν το Θεό για το γεγονός. Πράξ. 3:7-8; Πράξ. 5:26;

22 Γιατί ο άνθρωπος στον οποίο είχε γίνει αυτό το θαυματουργικό σημείο της γιατρειάς ήταν περισσότερο από σαράντα ετών.

Οι δοκιμασίες που ακολουθούν μεγάλες πνευματικές νίκες αφενός μας βοηθούν να μένουμε ταπεινοί και πλήρως εξαρτημένοι στον Θεό και αφετέρου γίνονται αφορμή για κάτι σπουδαιότερο και ανώτερο της νίκης που βιώσαμε. Οι Πέτρος και ο Ιωάννης μόλις είχαν κάνει ένα σπουδαίο Θαύμα στο όνομα του Ιησού Χριστού ώστε όλοι θαύμαζαν και άκουγαν τα λόγια της μαρτυρίας και της αγάπης τους στον Χριστό. Οι απόστολοι έγιναν αφορμή να δοξαστεί ο Θεός και να δοθεί ένδοξη μαρτυρία στο πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού. Παρόλα αυτά ο Θεός επιτρέπει διωγμό και  απειλές ενάντια τους από τους ίδιους ανθρώπους που σταύρωσαν τον Χριστό. Αυτό όμως γίνεται αφορμή η μαρτυρία του Πέτρου και του Ιωάννη να γίνει ακόμα πιο δυνατή και οι ίδιοι τους να ελευθερωθούν από τον φόβο και τις απειλές των ανθρώπων. Αν κάποιες φορές καθώς με αγάπη κάνουμε τα έργα που ο Θεός έβαλε στην καρδιά μας συναντάμε πόλεμο και απειλές ας μην επιτρέψουμε στον φόβο του εχθρού να μας κυριέψει. Ο Θεός έχει τον έλεγχο και συνεργεί τα πάντα προς το καλό αυτών που τον αγαπούν.

23 Όταν απολύθηκαν, λοιπόν, ήρθαν προς τους δικούς τους και ανάγγειλαν όσα είπαν προς αυτούς οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι. Πράξ. 12:12;

24 Εκείνοι, όταν το άκουσαν, ύψωσαν ομόψυχα φωνή προς το Θεό και είπαν: «Δεσπότη, εσύ είσαι που έκανες τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και όλα όσα είναι μέσα σ’ αυτά,

25 ο οποίος είπες διαμέσου του Πνεύματος του Αγίου με το στόμα του πατέρα μας Δαβίδ του δούλου σου: Γιατί φρύαξαν τα έθνη, και οι λαοί μελέτησαν μάταια; Ψαλ. 2:1;

26 Παρουσιάστηκαν οι βασιλιάδες της γης και οι άρχοντες συνάχτηκαν στο ίδιο μέρος κατά του ΚΥΡΙΟΥ και κατά του Χριστού του.

27 Γιατί, στ’ αλήθεια, συνάχτηκαν στην πόλη αυτή, ενάντια στον άγιο δούλο σου τον Ιησού που έχρισες, ο Ηρώδης και ο Πόντιος Πιλάτος με τα έθνη και τους λαούς Ισραήλ, Ματθ. 26:3; Μάρκ. 14:1; Λουκ. 22:2; Ιωάν. 11:47;

28 για να κάνουν όσα το χέρι σου και η βουλή σου προόρισε να γίνουν.

29 Και τώρα, Κύριε, δες πάνω στις απειλές τους και δώσε στους δούλους σου με όλη την παρρησία να μιλούν το λόγο σου,

30 καθώς εσύ εκτείνεις το χέρι σου για γιατρειά, και σημεία και τέρατα να γίνονται μέσω του ονόματος του άγιου δούλου σου, του Ιησού». Μάρκ. 16:17;

31 Και όταν αυτοί δεήθηκαν, σαλεύτηκε ο τόπος στον οποίο ήταν συναγμένοι, και γέμισαν όλοι με το Άγιο Πνεύμα και μιλούσαν το λόγο του Θεού με παρρησία. Πράξ. 16:26;

32 Και η καρδιά και η ψυχή του πλήθους εκείνων που πίστεψαν ήταν μία, και ούτε ένας δεν έλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά ήταν σ’ αυτούς όλα κοινά. Πράξ. 2:44; 1Πέτ. 3:8;

33 Και με δύναμη μεγάλη οι απόστολοι έδιναν τη μαρτυρία της ανάστασης του Κυρίου Ιησού, και χάρη μεγάλη ήταν πάνω σε όλους αυτούς.

34 Γιατί ούτε κανένας φτωχός δεν υπήρχε μεταξύ τους. Επειδή όσοι ήταν κάτοχοι χωραφιών ή οικιών, πουλώντας τα, έφερναν τις τιμές αυτών που πουλούσαν

35 και τις έθεταν δίπλα στα πόδια των αποστόλων, και διανεμόταν σε καθέναν ανάλογα με την ανάγκη που είχε κανείς. Ησ. 58:7;

36 Ο Ιωσήφ, τότε, ο οποίος επικλήθηκε Βαρνάβας από τους αποστόλους, που ερμηνεύεται “γιος παρηγοριάς”, Λευίτης, Κύπριος στο γένος,

37 αφού πούλησε έναν αγρό που υπήρχε σ’ αυτόν, έφερε το χρήμα και το έθεσε δίπλα στα πόδια των αποστόλων.

Ο διωγμός, οι απειλές και ο πόλεμος ενάντια στην εκκλησία δεν μπόρεσε να φέρει την καταστροφή και την αφάνιση του Χριστιανισμού. Αντιθέτως, οι πιστοί με μια καρδιά προσεύχονται καθώς έρχονται αντιμέτωποι με τους φόβους του εχθρού και παίρνουν δύναμη από το Άγιο Πνεύμα σταθούν μέσα στις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν.  Σαλεύτηκε ο τόπος από την δύναμη του Αγίου Πνεύματος δείχνοντας τους έτσι ο Θεός ότι όλα αυτά που τους συμβαίνουν δεν είναι υπεράνω των δυνάμεων του αλλά ούτε συμβαίνουν τυχαία ή έξω από τον έλεγχο του. Μήπως στην συνέχεια ο Θεός ελευθέρωσε τους πιστούς από τον διωγμό και τις απειλές των Φαρισαίων; Όχι..... απεναντίας! Οι διωγμοί συνέχισαν και μάλιστα έγιναν ακόμα πιο σκληροί αλλά οι άνθρωποι αυτοί με την δύναμη και την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος άλλαξαν. Έγιναν θαρραλέοι πνευματικά, πήραν δύναμη από την αγάπη που τους ένωνε και την ακλόνητη πίστη τους στον Θεό για να σταθούν αγέρωχοι και δυνατοί μέσα στις δύσκολες καταστάσεις της ζωής που αντιμετώπιζαν.